Becoming a parent;

hoe realistische verwachtingen je ervaring kleuren.

18 april 2019 door Bregje & Mirte

 

Onze Gouden Tips voor de zwangerschap, geboorte en ouderschap... We gaven ze weg aan een groep enthousiaste (aanstaande) ouders tijdens de eerste Stokke Tripp Trapp Talk!
Wij hadden onlangs de eer om hier te mogen spreken als experts op het gebied van realistische verwachtingen rondom (aanstaand) ouderschap en gelijkwaardigheid tussen partners.
Tripp Trapp Talks © Elisa Smook Photography

Groei

Tripp Trapp; grows with the child. Zoals de Tripp Trapp groeit met het kind, zo zien we groei en ontwikkeling op veel gebieden. Bedenk even hoe een auto er 100 jaar geleden uitzag en in wat voor bolides we heden ten dagen rijden. Wij verbazen ons er daarom des te meer over dat als het gaat om bevallen we er nog precies zo bij liggen als 100 jaar geleden.
Bevallen gaat bij het overgrote deel nog altijd liggend op je rug, je partner als muurbloem ernaast. Maatschappelijk gezien groeien we als het gaat om de geboorte maar weinig met onze tijd mee, en conformeren we ons aan een norm die uit de oertijd stamt.
De vrouw als letterlijk lijdend voorwerp, geen rol voor de partner weggelegd. De beeldvorming rondom zwangerschap, geboorte en ouderschap is toch vooral de vrouw als weekdier, die moeiteloos haar zwaar bevochten positie in de maatschappij als gelijkwaardig aan de man met eenzelfde opleiding, rechten en carrière, opzij zet om maanden lang alleen verantwoordelijkheid te nemen over het nieuwe leven wat zij liggend op haar rug gegeven heeft terwijl manlief een sigaar zat te roken op de gang en na twee dagen weer naar zijn werk toog, moeder de vrouw zogend en zorgend achterlatend. Maar deze beeldvorming is zo achterhaald!

Beeldvorming

Waarom gaan veel vrouwen alleen naar hun zwangerschapspufclub? Waarom leren vrouwen puffen en ademen maar leren we hen niet de regie te nemen over deze magische en unieke ervaring?  Waarom worden partners niet gelijkwaardig aangesproken in de zwangerschapscursus en bij de verloskundige maar worden ze daar als wormvormig aanhangsel behandeld? Waarom moeten partners na 5 dagen weer gaan werken terwijl moeders maanden thuis zitten en ieder signaaltje van de baby leren lezen waardoor zij de hechtingsband opbouwen die partners pas krijgen ‘als het kind een bal terug kan schoppen’. Ondanks de beeldvorming dat partners op de tweede plaats komen in deze levensfase merken wij in de praktijk dat zij juist graag betrokken willen worden en serieus genomen in hun rol als aanstaand ouder. En wetenschappelijk gezien worden ze in die houding ook ondersteund.
Er is uitgebreid onderzoek gedaan naar continue ondersteuning van de bevallende vrouw tijdens de geboorte. Wanneer zij een partner heeft die haar continu steunt, aanmoedigt, bekrachtigt en helpt tijdens de bevalling zal zij minder pijnstilling nodig hebben, loopt zij minder kans op een keizersnede, zal de bevalling vaker natuurlijk verlopen en is zij meer tevreden achteraf.
Ook biologisch gezien hebben partners hun tijd mee. Gekeken naar mannen die vader worden zien we al meetbare veranderingen optreden in hun hormoonhuishouding tijdens de zwangerschap.  Behalve dat ook zij het liefdeshormoon oxytocine aanmaken wordt er tevens een daling van hun testosteron spiegel gezien wat hen sensitiever maakt in het ouderschap. En als enige dieren op aarde blijft dit bij de mens laag na de geboorte.
Voor ons wil dit zeggen dat we er klaar voor zijn; biologisch zien we bewijzen, wetenschappelijk onderzoek toont het aan; actieve betrokkenheid van partners is essentieel rondom de geboorte en ouderschap. Laten we hen serieus nemen en hen de kans geven hun rol te pakken.
Onze belangrijkste tip is; bereid je samen voor op alle magische gebeurtenissen die jullie staan te wachten en alle wervelende, spectaculaire maar soms ook ronduit heftige veranderingen die eraan zitten te komen.
Maar hoe bereid je je nu samen voor? Onze gouden Tips in een notendop. Voor wie meer wil weten volg een Drs Mama cursus en raak helemaal geïnspireerd! https://drsmama.com/
Realistische verwachtingen © Elisa Smook Photography

Voorbereiding/Vooraf

- Zoek een zwangerschapscursus die gericht is op de zwangere én de partner, zodat jullie dezelfde info krijgen en je daarmee samen verantwoordelijk voelen voor de geboortebeleving.
- Bespreek met elkaar wat belangrijk is voor jullie en hoe jullie elkaar daarin kunnen ondersteunen.
- Lees je in over het geven van (borst)voeding en lees dan meteen even ons artikel dat we schreven met Eva Jinek over haar ervaring met realistische verwachtingen ten aanzien van het geven van (borst)voeding. https://evajinek.kro-ncrv.nl/artikelen/we-mogen-best-iets-verdraagzamer-zijn-ook-als-het-over-borstvoeding-gaat
Geboorte en kraamtijd
- Claim het eerste uur na de geboorte. Dit is de fase waarin de baby vaak heel alert is en jullie de eerste kennismaking met elkaar hebben. Pas huid-op-huid contact toe (kan bij beide ouders); goed voor de hechting, het op gang komen van de borstvoeding en stressvermindering.
- Claim overigens ook je kraamtijd. De tijd om samen te herstellen van deze lichamelijke en emotionele rollercoaster. Bescherm jezelf tegen je hormonale overmoed en soms hormonale overspoeling. Blijf in je bed en maak samen regels voor het kraambezoek.

En verder

- Realiseer je dat je heel moe gaat zijn, maar dat dit voorbij gaat. Deze fase is niet representatief voor de rest van jullie leven.
- Realiseer je dat baby’s er recht op hebben om zeker tot 6 maanden niet door te slapen in de nacht omdat ze nog voeding nodig hebben.
- Weet dat huilen een stress-reactie oproept, zowel bij moeders als partners, die niet altijd betekent dat je alles voor je kindje kunt of moet oplossen. Huilen is niet schadelijk zolang je kindje jullie liefdevolle aanwezigheid voelt.

LIEFDE

Lieve (aanstaande) ouders: groei! Groei de beeldvorming voorbij, groei als mens, groei als ouder en gun jezelf dat groei ook betekent dat je struikelt, een verkeerde weg inslaat, je jezelf tegenkomt, dat de weg hobbelig is. De enige manier om echt te kunnen groeien is gewoon maar gaan doen, met lef, plezier, eigen keuzes en vooral heel veel liefde!
Liefde © Elisa Smook Photography

Knetterende melktieten of niet: “sorry zeggen” is een bijwerking

 

24 januari 2019 door Mirte

Borstvoeding, de show der hormonen! Voor iedereen is het geven van borstvoeding anders. De een vindt het gedoe, de ander geniet van alle nachtelijke onderonsjes, het kan je overkomen dat je een groeiende ongelijkheid met je partner ondervindt, of dat je verrast wordt door het gemak wat je na een aantal maanden ondervindt en dus door blijft voeden maar ook kan je continue onzekerheid ten deel vallen die je roze wok langzaamaan grijs doet kleuren.

 

Ondanks zoveel verschillende ervaringen, lijkt er toch een algemene deler te zijn. Die van sorry zeggen en verantwoording afleggen. Alles rondom borstvoeding lijkt eigenlijk altijd iets te zijn waarvoor je je moet verantwoorden, omdat iedereen er altijd wel iets van vindt. Een open zenuw die makkelijk aangeraakt kan worden.

 

Het is me niet gelukt

Hoppa laten we eerste even het emmertje verantwoordelijkheid over je heen kieperen. Jij bent de moeder, jij hebt de hormonen, dus als het aan iemand ligt om die borstvoeding te laten slagen, nee nog erger: om jullie baby in leven te houden; dan ben jij het wel.

Samen met een lading hormonen, hoge verwachtingen van jezelf, gemangeldheid van de bevalling en slaapdeprivatie ben je 12x per dag aan het kutten met voedingen en je voelt je ondertussen mega schuldig dat je niet continue denkt: halleluja, ik kan dit: laaf je aan mijn levenssap!

 

En na veel tranen, bemoedigende woorden, wijze adviezen van dezen en genen en ook die van de lactatiekundige besluit je om te KIEZEN om te stoppen met borstvoeding. Ho: zijn we opeens weer terug bij die verantwoordelijkheid en hoor je jezelf vaak beschaamt uitleggen dat het niet gelukt is met de borstvoeding… Sorry

 

Te dik

Waar je zelf stiekem gehoopt had dat de calorieën er bij het borst voeden vanaf vlogen, lijken de calorieën zich in het kwadraat in je baby te vestigen en verdwijnt er weinig bij jezelf. Stiekem ben je rete trots op die extra ringen en plooien die ontstaan op die armpjes van spek, want hoe vet is dat: je kan letterlijk zien dat je kind groeit. Totdat je de groeicurve onder ogen moet komen op het CB en je schrap zet voor het onvermijdelijke vingertje, pas je wel op dat je je baby niet overvoedt, snackgedrag aanleert, troost voedt of whateverism!

Oh ja: sorry

 

Nog stééds

‘Geef je nog stééds borstvoeding?,’ vragen mensen opeens als je de 6 maanden gepasseerd bent. Euh ja, wat? Oh ja sorry, ik ben heus niet een zwierige wijntak hoor. Het gaat nu gewoon best heel makkelijk, thank god is het geen 12x per dag meer. En vervolgens hoor je jezelf een maand later zeggen: ja, ik weet het sorry, kan natuurlijk niet, heel pathetisch, maar ik geef nog steeds borstvoeding, heel hormonaal allemaal van me. Sorry

 

Voeden in het openbaar

Ja sorry hoor, daar zit niemand op te wachten. Cover up please en laat jezelf shawls aansmeren omdat je mogelijk iemand anders ongemakkelijk maakt, met iets waar je zelf eigenlijk geen moeite mee hebt. Borsten zijn aanstootgevend, meteen een mooie boodschap om je baby mee te voeden. Preutsheid, schaamte en wat andere mensen van je vinden. Oplossingen worden geboden in hashtags: #borstvoedingsvriendlijkecafe’s. Ik bemerk een snufje apartheid. Sorry

 

Kolfrecht

Voordat je terugkomt van je zwangerschapsverlof heeft je baas al een paar keer geïnformeerd: ga je kolven? Oftewel: uiteraard heb je daar recht op, maar stiekem vinden we het wel verdomd ingewikkeld dat je er gebruik van wil maken. Komt er weer zo’n hormonale moeder terug werken die haar brein elke 3 uur in een flesje pompt. Sorry

Ontstellend vaak gehoord dat vrouwen volledig afgebouwd zijn met borstvoeding omdat het op werk niet uitkomt, geapprecieerd wordt, je hetzelfde werk in minder tijd moet doen of er alleen gelegenheid is om te kolven op de wc.

Hoe kan je met open blik naar je eigen wensen kijken (voeden combineren met terug gaan werken) als er al zoveel voor je ingekleurd wordt.

 

JIJ wilde borstvoeding geven

Hup niet zeuren, jij wilde borstvoeding geven! Ja klopt, net zoals dat ik een baby wilde. Wist ik veel dat het ook hemeltergend ingewikkeld zou zijn, of dat de impact van een wezentje wat 24/7 van jou als ouder afhankelijk is van te voren niet in te schatten is. Ondanks de wens, ondanks de hormonen, ondanks alle mooie intieme momenten is het soms ook heel fijn om even te mogen klagen. En sorry dat ik dan direct je hoofd eraf bijt als jij, mijn allerliefste, voorstelt om “gewoon” even een keer een flesje te geven.

 

Omdraaien

Laten we het alsjeblieft alsjeblieft gaan omdraaien, laten we met z’n allen ervoor gaan staan dat we ons als ouders/moeders niet meer geneigd voelen verantwoording af te leggen aan ook maar iemand. Heb compassie met jezelf, heb compassie voor anderen. Die lat ligt al hoor genoeg, als er een bal valt ben je dan echt een minder goede moeder? Met de geboorte van je baby ben je kwetsbaar genoeg, daar hoeft nooit iemand anders ever ooit wat van te vinden. Nooit valt het te vergelijken, nooit valt het te veroordelen, iedereen rommelt vol liefde maar wat aan.

 

Iedere moeder verdient eigenlijk 24/7 applaus, gewoon om wie we zijn!

Waar de FUCK blijft het vaderschapsverlof!

31 december 2018 door Bregje

 

Ik las zojuist mijn gedachten terug die ik een tijdje na de bevalling had neergepend toen ik heel heel even de tijd daarvoor had. Want kindje sliep, borstontsteking werd gekoeld met bladeren spitskool die uit mijn bh puilden en ik zat met mijn gehavende vagina comfortabel op een ingevroren plastic zakje vol stroop.
Stroop? Ja stroop.
De vorige keer schreef ik al over de scheve verhouding tussen mij en mijn partner die mijn zwangerschap met zich meebracht. De bevalling was er een die we als team zijn aangegaan, prachtige ervaring, weergaloos, echt. Gewoon omdat ik de liefste en meest betrokken partner heb, ever.

acute kaalheid

Maar toen. Hormonaal en fysiek gemangeld, met knetterende melktieten starend naar een hulpeloos wezentje dat ik met mijn voeding in leven ging houden. Mijn lijf van onder gehavend, mijn buik een blubber, in poephouding met een soort luier om door het huis schuifelend voelde ik mij allerminst de carrierevrouw die ik mij ooit waande. Terwijl Daan na twee dagen verliefd naar ons kindje starend zijn normale leven weer oppakte en naar zijn werk toog. Ik wenste hem acute chronische kaalheid toe, dan pas zou hij zich voelen hoe ik mij voelde, vond ik.

niet zeiken vrouw

Ok, niet zeiken vrouw, ik had de kans gekregen een kind te baren, en het was een machtige ervaring die ik niet aan een ander had willen overlaten. Maar om vervolgens 10 jaar ouder, een tikje incontinent (goodbye trampoline springen), met een gapende wond aan mijn vagina mijn man uit te zwaaien om de volgende drie maanden niet meer mee te doen aan de maatschappij zoals ik hem kende was best een beetje heftig.
En als hij dan thuis kwam (Eindelijk! Aanspraak! Volwassen gesprek!) knuffelde hij lekker even met zijn zoontje om hem zodra hij begon te huilen standaard aan mij te overhandigen met de woorden ‘hij heeft honger’. Dus.
Dat mijn tepels nog bloedde van de voeding van een kwartier geleden wist hij niet. En als hij net als ik de hele dag naar zijn zoon had zitten kijken, ieder grimasje had leren kennen, elk huiltje kon vertalen en een idee had van zijn voedingsritme dan wist hij dat hij NU huilde omdat het gewoon zijn huiluurtje was (die zo drie uur kon duren overigens).

Nu moet ik lachen om dit relaas, maar toen was ik na een paar weken een mentale breakdown nabij en heeft Daan 4 weken vrij genomen. Zaten we samen de huiltjes te analyseren, te huilen bij zijn eerste lachje, in de nacht het flesje klaar te maken en de luier te verschonen en kreeg hij de intense band die ik in de weken daarvoor al had opgebouwd maar dreigde te verliezen doordat ik het leven haast niet meer aankon. In die tijd zag ik de band tussen Daan en onze zoon groeien en ook het zelfvertrouwen van Daan. Want mijn totaal geëmancipeerde man bleek natuurlijk heel graag een gelijkwaardig aandeel in dit avontuur te hebben maar had eerder niet zo beseft hoe fantastisch het is als je kind zich op deze manier aan jouw hecht en dat het niet pas leuk wordt ‘als hij een bal terug kan schoppen’. Maar daar moet je wel even de tijd voor krijgen!! Dus ik zeg HOERA voor het partnerverlof!!!!

ei gelegd

In deze tijd waarin gelijkwaardigheid tussen man en vrouw gelukkig steeds meer common sense wordt zijn we rondom zwangerschap, bevalling en vers ouderschap echt een beetje in de ouwe oertijd blijven hangen als je het mij vraagt. We ontwikkelen ons als gelijke, krijgen steeds meer dezelfde kansen, hetzelfde aanzien, hetzelfde salaris maar we worden zodra we het zaad bij het ei hebben gevoegd teruggeworpen op oude rolpatronen. En die worden door de maatschappij in stand gehouden als we mannen geen rol geven tijdens de bevalling (wat wetenschappelijk bewezen effectief is!!) en hen als gelijke beschouwen als ouder.

Dus ik juich de ontwikkeling van het uitbreiden van vaderschapsverlof heel erg toe, maar met 5 dagen zijn we er ECHT nog niet. Ik wacht met smart op de zomer van 2020. Jammer dat ik mijn ei dan al heb gelegd…

Een zwangerschapscursus voor mannen

01 december 2018 door Bregje

Ik heb gestemd, gestudeerd, mijn rijbewijs gehaald, mocht zelf mijn partner kiezen (nadat ik er eerst een aantal had uitgeprobeerd), had seks voor het huwelijk, heb carrière gemaakt, heb een goeie baan en deel huishoudelijke taken 50/50 met Daan (of eigenlijk doet hij meer…). Kortom: ik voel mij geheel gelijkwaardig aan het andere geslacht.

Hondsdolle kat uit balans

Totdat ik zwanger werd. Terwijl Daan gewoon bleef blies ik op tot maatje aangespoelde potvis, kreeg ik een alpenlandschap aan acne op mijn gezicht en maakten de hormonen van mij - de ooit zo evenwichtige vrouw die ik dacht te zijn - een hondsdolle kat. Maar wat  nog het ergste was: ik werd (voor mijn gevoel?) teruggeworpen op de traditionele man/vrouw verhouding die tot dan toe juist ver van mijn kraambed stond. Tot dan toe dus.
Ineens zat ik doelloos thuis met een dikke buik te wachten tot manlief uit zijn werk kwam, om hem vervolgens de warme kost voor te schotelen en vol interesse te luisteren terwijl hij zijn o zo nuttige werkdag uiteenzette. Stik jaloers was ik op zijn maatschappelijk nut. Natuurlijk, ik was ook nuttig bezig, en ik genoot zeker ook van de vrije tijd en het kindje in wording in mijn buik. Maar die nieuwe verhouding tussen de vrouw die thuis de kleren wast en kostwinnende man die s’ avonds om zes uur aanschuift was zo onwennig. Terwijl ik ook geld verdiende want ik werd netjes doorbetaald door mijn werkgever. (Mijn zusje moest als zzp’er zelf haar verlof bekostigen, what the fuck?! Niet alleen een gat in haar CV, maar ook in haar inkomen.) Ik ging een nestje bouwen, want dat werd toch van mij verwacht. Kleertjes wassen en strijken terwijl ik in mijn leven oprecht nog nooit een strijkijzer heb aangeraakt. Ook bij gebrek aan beter.

Pufcursus

Maar ik ging in mijn eentje 10 keer naar een zwangerschapscursus. Daan mocht één keer mee. Één keer! Om ons samen voor te bereiden op een proces wat ik - als ik films en andere media moet geloven -  schreeuwend en kermend zou gaan doorbrengen. Het werd voor de aanwezige mannen vooral een avond van lachen om alle fysieke ongemakken die wij vrouwen zouden gaan ondervinden.
Waarom maar één keer mee om je partner een clichébeeld voor te schotelen? We weten inmiddels toch dat wanneer partners hun vrouw continu ondersteunen dat grote invloed heeft op het beloop van en de tevredenheid over de bevalling?! Waarom laten mannen zich dan vaak nog met een sigaar op de gang zetten, of als een sulletje in de hoek? Terwijl de bevalling echt een proces van partners SAMEN kan zijn.
Dat weet ik inmiddels, want dat heb ik drie keer in zijn volle glorie mogen ervaren. Mijn Daan, die enthousiaste supporter, in-control coach en liefdevolle verzorger ineen die continu opkwam voor mijn belangen en de belangen van ons kindje. Mocht ik ooit nog eens besluiten een cursus te willen volgen dan zoek ik er eentje uit die Daan als volwaardig onderdeel van de bevalling benadert.
Of wacht eens even…. Die cursus kan ik ook ZELF ontwikkelen!!