[ Geboorteverhaal van Kay ]

Kay ligt al heel snel in een onvolkomen stuitligging en vind dit heerlijk liggen. Bij 35 weken wel naar het ziekenhuis voor een draaipoging, maar dit lukt niet. We hebben meteen een datum geprikt voor een keizersnede (ik zie een stuitbevalling niet zitten), namelijk 25 juni! Ik vind het even moeilijk dat ik niet natuurlijk ga bevallen, Ben en ik hadden het gevoel dat wij dit varkentje wel even gingen wassen samen. Maar ik zet mijzelf er overheen gezet en wij vinden het ook wel weer leuk om precies te weten wanneer wij onze dochter gaan ontmoeten.

Ik heb een hele fijne zwangerschap met nauwelijks klachten, dus het weekend voor de 25e ben ik nog lekker druk. Op zaterdagavond komen Ben en ik thuis om 23:00 uur en willen gaan slapen. Ik lig net in bed en het voelt even alsof ik moet plassen, maar dit kan ik niet ophouden! Ik spring uit bed en het vruchtwater loopt eruit. Ik loop naar de keuken en roep Ben (die slaapt natuurlijk al:), maar hij is er heel snel! Hij hoort aan mijn stem dat er iets aan de hand is.

We bellen het ziekenhuis en die geven aan dat wij daarheen moeten komen. Onze koffertjes zijn al klaar dus wij gaan de auto in, met een glaasje vruchtwater en heel veel kraamverband. In de auto zijn wij toch wel aan het jubelen dat wij binnen een paar uur (zeg maar 3 ofzo?) ons kindje al zullen zien!

In het ziekenhuis aangekomen moet ik eerst even een half uurtje aan de monitor om het hartje te checken, dat is gelukkig allemaal goed. Omdat ik nog geen last van weeën heb, zegt de verpleegkundige dat we lekker kunnen gaan slapen en dat we ergens morgenochtend dan aan de beurt zijn voor een gentle keizersnede. Prima! Dan kunnen we nog even lekker slapen voordat de gebroken nachten gaan beginnen.

Dat was om 01:30 uur en om 01:40 krijg ik een vreemd gevoel in mn buik. We roepen de verpleegkundige en de banden om het hartje te checken gaan weer om. Binnen een half uur zijn de weeën om de 3 minuten en best al heftig. De ontsluiting is 1,5 centimeter. Ik heb veel moeite met de weeën, ik denk ook omdat ik in bed moet blijven liggen ivm die banden voor het hartje en ik al weet dat die weeën eigenlijk niet nodig zijn. Rond 3 uur ben ik er klaar mee en Ben vraagt of we ook sneller een keizersnede kunnen krijgen. De verpleegkundige geeft aan dat er dan eerst gebeld moet worden omdat er geen arts is. Ze zegt zo bij ons terug te komen. Voor mijn gevoel duurt dit 2 uur en ik zeg Ben opnieuw te bellen (je man voor je op laten komen is een puntje in de zwangerschapscursus dat ik zeker niet ben vergeten). Ze leggen ons de keuze voor; nu, maar dan wordt het een spoedkeizersnede of toch willen wachten tot ‘s ochtends en dan kan het een gentle keizersnede worden. Ben en ik vinden dit een moeilijke beslissing dus we willen even overleggen. De weeën zijn wel zo heftig dat ik het niet zie zitten om dit nog 4 uur vol te houden. We besluiten dat wij een spoedkeizersnede willen en Ben belt opnieuw via de knop.

De verpleegkundige komt vertellen dat er een spoedkeizersnede tussen is gekomen en dat wij sowieso moeten wachten tot 8 uur.... Dat is nog 3 uur... Het hele weeën opvangen verhaal ben ik vergeten en ik kan alleen nog maar van mijn ene zij naar mn andere draaien en heel hard kreunen. Ik besef me dat er met elke wee vruchtwater naar buiten komt en dat vind ik zo vies. Om 8 uur zijn wij dan eindelijk aan de beurt, kom maar op met die ruggenprik!

Op de OK voel ik de prik zelf niet eens en ik ben zo blij dat die pijn verdwenen is. Er wordt ons eigenlijk verder niet verteld wat de bedoeling is. Ik lig achter plastic en ik voel ineens een heel raar trekkend gevoel. Ondertussen vraagt een verpleegkundige aan Ben of hij z’n telefoon heeft voor foto’s. Ik vraag wat er allemaal gebeurd en er wordt gezegd dat ze ruimte aan het maken zijn om Kay eruit te halen. Ik had geen idee dat ze überhaupt al begonnen waren! Ik word heel misselijk en moet overgeven. Ben moet z’n code geven om de telefoon te ontgrendelen aan de verpleegkundige en ondertussen wordt onze dochter eruit gehaald en tegen het plastic aangedrukt, “hier is je dochter”. Ik ben zo misselijk en aan het overgeven dat ik het allemaal niet erg meekrijg. Kay wordt meegenomen voor controles (wat Ben ook niet eens meekrijgt, er wordt niet verteld wat zij aan het doen zijn) en ik word gehecht. Ze komen terug en Kay mag bij mij liggen, maar door de misselijkheid kan dit niet en wil ik het ook niet eens. Ben en zij gaan naar de kamer en ik word verder gehecht. Op de recovery voel ik de misselijkheid langzaam wegtrekken en word ik naar Ben en onze dochter gebracht.

Ik vind het jammer dat de communicatie zo slecht is geweest, het had voor ons een hoop gescheeld als er wat meer was verteld wat er gebeurde, zowel van te voren als op het moment zelf.

Een heerlijk gezicht om ze daar te zien liggen samen op onze kamer, maar een fijne herinnering en een gentle keizersnede? Niet echt.