Waarom werken vrouwen niet? dat was de vraag waarmee dit avontuur eigenlijk begon. Het was journalist Liesbeth Staats die die vraag met draaiende camera aan ons stelde. We zouden de beelden graag nog eens terug zien, want wij stikten bijna van verontwaardiging en stamelden dat je je beter af kon vragen waarom mannen niet zorgen.

Want er is iets raars aan de hand. Als je het hebt over gendergelijkheid en emancipatie gaat eigenlijk altijd over de achtergestelde positie van vrouwen ten opzichte van de mannelijke norm, en daarmee hun achterblijvende arbeidspotentieel. Dat is zeker een probleem, maar als we echt meer gelijkwaardigheid willen kun je beter kijken naar het onderbenutte zorgpotentieel van mannen, want dat probleem is vele malen groter en urgenter.

De valkuil rondom mannen en zorg zien wij keer op keer in onze cursussen. Tegen wil en dank zijn ook wij in de valkuilen gestapt. We begonnen allebei aan het ouderschap – zoals zoveel heterokoppels – met het onuitgesproken idee dat wij zorg en werk wel eerlijk zouden verdelen. Maar ongemerkt en ongewild kwamen ook wij allebei met onze partners terecht in de klassieke rolverdeling – precies zoals 91 procent van de heterostellen dat doet.

Dat besef leidde bij ons tot vertwijfeling, frustratie en woede. We voerden een strijd, die persoonlijk leek, maar die zich onder vele koppels afspeelt. Hoe kan het dat je zó gelijkwaardig aan iets begint en er toch samen in vastloopt? Die verontwaardiging voerde bij ons de boventoon.

Maar door het schrijven van dit boek zijn we gaan zien wat er nog meer verscholen ligt onder die woede: het inzicht dat niet alleen vrouwen iets mislopen wanneer zorg ongelijk verdeeld is, maar juist ook mannen.